ბავშვობიდან ერთი რამ მაოცებდა: ყველაზე ძლიერად სწორედ ის მიზიდავდა, რისიც ყველაზე მეტად მეშინოდა. რაც უფრო ძლიერი იყო მასთან შეხვედრის სურვილი, მით უფრო ძლიერდებოდა შიშიც. ერთ დღესაც აღმოვაჩინე, რომ აღარ ვმოძრაობდი. სურვილი კი არსად წასულა — ის ისევ ჩემში იყო, მაგრამ მე მისკენ ვეღარ მივდიოდი.
სწორედ ამ უძრაობაში დაიბადა კითხვა: როგორ დავრჩე კავშირში ჩემს სურვილთან, ჩემს შიშთან და იმ სიცოცხლესთან, რომელიც ჩემში მოძრაობას ცდილობს? როგორ არ გავიყინო მაშინ, როცა ყველაზე მეტად მინდა თავისუფლად ვიმოძრაო?
ამ კითხვამ მიმიყვანა არაძალადობრივ კომუნიკაციასთან, კონფლიქტის კვლევასთან, სისტემურ კონსტელაციებთან, ლიდერობის განვითარებასთან და იმ მრავალწლიან ძიებასთან, რომელიც დღემდე გრძელდება.
ამ გზაზე დავინახე, რომ შიში შემთხვევით არ ჩნდება. ის ხშირად იცავს იმას, რაც ჩემში ყველაზე ძვირფასია. ამიტომ დღეს ჩემი მიზანი არც შიშის დამარცხებაა და არც სურვილის დათრგუნვა. დღეს ისეთ სივრცეებს ვქმნი, სადაც მეც და სხვებსაც შეგვიძლია შევხვდეთ ჩვენს შიშს, ჩვენს სურვილს და იმ სიცოცხლეს, რომელიც ჩვენში მოძრაობას ცდილობს. იქ, სადაც ეს კავშირი აღდგება, იბადება ახალი არჩევანი. არჩევანთან ერთად კი — მოძრაობაც.
„გზა თავისუფლებისკენ“ ამ ძიების ერთ-ერთი ნაყოფია.
